Выпрабаванні існуюць не толькі для студэнтаў. 9 і 10 ліпеня група супрацоўнікаў ФМА БДУ прайшла на чатырох каноэ па рацэ Нарач. І хоць складанасцяў у паходзе не планавалася, без экстрыму не абышлося.
Удзельнікі паходу — дацэнт кафедры англійскай мовы эканамічных спецыяльнасцяў Вольга Шыманская, старшы выкладчык кафедры германскіх моў Сяргей Палічэнкаў і выкладчык кафедры тэорыі і методыкі выкладання рускай мовы як замежнай Алена Анкуда — лічаць паход працягам добрай традыцыі, распачатай у мінулым годзе. Улетку 2017 года грапа прайшла на байдарках па рацэ Сервяч. Абодва сплавы арганізаваны старшым выкладчыкам кафедры фізвыхавання і спорту, майстрам спорту СССР па лёгкай атлетыцы Васілём Амялюсікам, якія прыняў удзел у паходзе ў якасці кіраўніка.
Плавальныя сродкі, сучасныя пластыкавыя каноэ, узялі ў арэнду. Па іроніі лёсу, прадпрымальнік, які прадаставіў каноэ, Аляксандр Лашук таксама мае дачыненне да БДУ. Выпускнік геаграфічнага факультэта, ён некаторы час выкладаў на ваеннай кафедры ўніверсітэта; сярод навучэнцаў, якія праходзілі навучанне ў А. Лашука, ёсць і выпускнікі ФМА БДУ, у цяперашні час дыпламаты з імем.
На ваду ўсталі рана раніцай каля вёскі Іжа (Вілейскі раён). У кожным каноэ знаходзіліся дзеці — выкладчыкі ўзялі з сабой дзяцей. Самыя юныя сядзелі ў лодцы на правах пасажыраў, тыя, што старэшыя, веславалі на носе каноэ ў якасці матросаў. Але ўжо на другі дзень 15-гадовы сын дасведчанага байдарачнікаў Сяргея Палічэнкава, удзельніка сплаваў з 1995 года, перасеў на карму, кіруючы каноэ ў якасці капітана.
На правах бывалага ўдзельніка водных паходаў Палічэнкавў прыняў удзел у выратавальнай аперацыі. Калі апошняе каноэ наскочыла на сваю разбуранага моста на небяспечнай участцы ракі, пагражаючы аверкілем (пераварот лодкі ўверх дном), ён проста ў вопратцы скокнуў у ваду, і, змагаючыся з плынню, вызваліў човен.
«Гэта звычайная практыка, — пракаментаваў сітуацыю С. Палічэнкаў пасля завяршэння паходу. — Выжывальнасць групы залежыць ад гатоўнасці людзей узаемадзейнічаць адзін з адным, гэта абавязак кожнага, у дадзеным выпадку — дасведчанага. Пагроза была рэальная: водны струмень звужаўся, плынь была моцнай, пад вадой знаходзіліся сваі. Добра, што па тэхніцы бяспекі на ўсіх удзельніках паходу былі выратавальныя камізэлькі і небяспечная сітуацыя ператварылася для ўсіх удзельнікаў у прыгоду».
Відавочна, што ў любым праходзе ўдзельнікаў чакаюць выпрабаванні. Але ці будзе ў выкладчыкаў новая магчымасць адправіцца ў падарожжа?
«Будзе жаданне — будзе і новы паход, — усміхаецца В. Амялюсік, — галоўнае, каб людзі засталіся задаволеныя. Сумесны адпачынак гуртуе калектыў. Ядро ўжо ёсць — Вольга Шыманская і Сяргей Палічэнкаў сплаўляліся па рацэ ў мінулым годзе, гэтыя выкладчыкі ўдзельнічаюць у спартакіядзе супрацоўнікаў БДУ. У паходах мы больш пазнаем адзін аднаго, разам перажываем цяжкасці — усё гэта дапамагае і ў працы».
А як быць у выпадку з'яўлення новых жадаючых прыняць удзел у паходзе?
"Чаму няма? — кажа Вольга Шыманская, адказная за спорт супрацоўнікаў ФМА БДУ. — Хай жадаючыя пакажуць сябе ў спартакіядзе, паўдзельнічаюць у турзлёце супрацоўнікаў БДУ, паспаборнічаюць у турысцка-прыкладным мнагабор'і і творчых конкурсах. А потым прыйдзе і час паходу, у які асабіста я хаджу не з калегамі — з сябрамі».
Паходы могуць быць не толькі воднымі. Па словах Вольгі Шыманскай, сярод выкладчыкаў ФМА ёсць актыўныя лыжнікі і веласіпедысты. Галоўнае, каб сабраўся касцяк людзей, гатовых да выканання паходнай працы: збор дроў, гатаванне ежы, прапрацоўка маршруту, дапамога калегам у складаных сітуацыях.
«Турыстычнае рух — тое, чаго не хапае факультэту, яго трэба развіваць, — мяркуе Сяргей Палічэнкаў. — Гэта можа стаць дадатковым інструментам фарміравання ў супрацоўнікаў і выпускнікоў ФМА клубнай прыналежнасці да факультэта, руху «алюмні» (ад лац. Alumnus — былы гадаванец, былы студэнт, выпускнік), распаўсюджанага ў вядучых універсітэтах свету. Дарэчы, менавіта былыя студэнты (алюмі) вядучых ВНУ свету, якія дамагліся прызнання і фінансавага поспеху, спансуюць свае навучальныя ўстановы, дапамагаючы новаму пакаленню студэнтаў атрымаць адукацыю, стаць паўнапраўным членам клуба выпускнікоў, якія, дасягнуўшы посьпеху, ужо самі становяцца фінансавымі донарамі ў фарміраванні бюджэту сваіх alma mater. Гэта бесперапынны працэс, яго проста трэба запусціць».
... Паход завяршыўся каля вёскі Заброддзе, дзе сям'я Барыса і Валянціны Цітовіча стварыла унікальную сядзібу «Вёска-музей Заброддзе». Галава сям'і — член Беларускага саюза мастакоў, ілюстратар твораў беларускіх класікаў (Я. Купала, Цётка, І. Мележ і інш.), Ганаровы грамадзянін Вілейскага раёна, уладальнік шэрагу ўзнагарод, у 2003 г. — лаўрэат Спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь дзеячам культуры, літаратуры і мастацтва «За духоўнае адраджэнне», адзін з аўтараў праекта і першы мастак музея матэрыяльнай культуры "Дудуткі".
Намаганнямі гэтага чалавека створаны комплекс у вёсцы Заброддзе, куды ўваходзіць сечаная сякерай Барысаглебская капліца, першы ў Беларусі Музей Першай сусветнай вайны, унікальная экспазіцыя з ваеннага эшалона — арыгінальных паравоза і вагонаў, якія ажыццяўлялі перавозкі ў пачатку мінулага стагоддзя. Сын Барыса Цітовіча Даніла арганізаваў у Заброддзе музей рэтра-тэхнікі з 30-х па 90-я гг., Музей побыту стогадовай даўніны, экспазіцыю ровараў, кузню.
Пасля экскурсіі, якую для супрацоўнікаў БДУ правялі Борыс і Валянціна Цітовіч, сталаў зразумелым яшчэ адзін напрамак, куды абавязкова трэба вярнуцца. На гэты раз — са студэнтамі БДУ.
Тэкст падрыхтавала Алена Анкуда. Фота аўтара і ўдзельнікаў паходу.
{gallery}2018/2018_07_10{/gallery}